NK Triathlon midden afstand(3-81-20) Nieuwkoop 7-6-09

Kramp tot achter m’n oren. Dat is de wedstrijd in een woord.

De laatste week was al niet ideaal. Een stevige verkoudheid zorgde ervoor dat ik niet de voorbereiding kon doen

zoals deze gepland stond. Nu moet ik zo eerlijk zijn om vast te stellen dat de laatste weken sowieso niet soepel

gingen. Ik was vermoeid en kon voor m’n gevoel niet goed tot rust komen. Nu is dat in een trainingsperiode

ook niet altijd noodzakelijk, maar op een gegeven moment wil je toch de meerwaarde van alle trainingen gaan

voelen. Aan de andere kant is mijn schema helemaal gericht op de IM in Zurich. En die is pas op 12 juli. Dus over

5 weken.  Maar vandaag eerst dus Nieuwkoop.

De neus was ‘s-morgens nog steeds niet helemaal vrij, maar de benen voelden helemaal niet slecht. Echter toen

Ik mijn lopende warming up deed, door m’n HF-band op te halen uit de auto. Begon m’n rug rare stuiptrekkingen te maken. Dit had ik nog nooit gevoeld. Gelukkig trok het weer weg, maar begon te twijfelen of het lichaam er wel klaar voor was. Verder geen aandacht meer aan gegeven en klaar gemaakt voor de wedstrijd. Les 1 van vandaag: de nek altijd(!) insmeren met vaseline! Voorkomt scheurplekken en een hoop ongemak.

De start kwam snel en onverwacht. Ik had het 2 minuten voor 11, maar de starter blijkbaar niet. Daardoor had ik zelfs geen tijd om de stopwatch te starten. Dan maar na het zwemmen. De start ging verbazingwekkend makkelijk. Keek om me heen en zag dat ik in een groep lag met oa Mirjam Weerd.(makkelijk te herken aan de kleur badmuts) Ik wist dat ze een goede zwemster was, die redelijk voorin uit het water komt. Maar om een of andere reden liet ik me een beetje wegdrukken en verloor contact met de groep. Na de eerste ronde zwom ik naast Dirk Wijnalda. Vorig jaar een groot gedeelte mee gefietst. Echter een zwemmer waar ik ruim voor moet zitten. Dus maar eens goed aangezet. En beter op de techniek letten. Dat werkt altijd. Langzaam zwom ik weer richting de groep waar ik vond thuis te horen. Tot dat...KRAMP! Rechter kuit, linker kuit. Je probeert te ‘rekken’door de tenen op te trekken. Maar dan heb je een paar ankers door het water. Dan de benen maar stil houden. Maar dat gaat dus tenkoste van de snelheid. Maar iets anders zat er niet op. Bij de kant gekomen vreesde ik voor een grote kramp aanval. En jawel... De rechter kuit helemaal vast. Liggende op de grond roep ik: kramp! De kramp trekt door naar het bovenbeen en seconden lang zit het been óp slot’. Langzaam durf ik meer te bewegen en sta uiteindelijk op. Na wat rekken, strompel ik naar de fiets. Ik zie op het bord 41 nogwat staan en weet dat het NK voorbij is. Mijn doel, eerste 15 kan ik wel vergeten. Zeker met zulke benen. Ik schakel  m’n hoofd om naar de ‘trainingsmode’ en zie de rest van de race als een training. Neem de tijd om te wisselen. En hoop dat het fietsen beter gaat.

Het fietsen gaat niet super slecht, maar de kramp wil niet uit de benen en kan dus niet goed kracht zetten. Vooral tegen de wind schiet de kramp gewoon weer in de kuiten. En als het niet lekker gaat dan zoek je elk beetje steun. In dit geval van Harry Sikkema en Koen Spoorenberg. Ik zat zeker niet vast in het wiel, maar wist ook dat het op het randje was. Iets wat velen doen. En tja, die ‘stop and go’ heb ik dan ook maar gelaten en schuldbewust ondergaan. De motivatie om nog diep te gaan was er toch al niet meer, dus het laatste rondje niet volle bak gefietst. Uiteindelijk 2.11 nog wat. 4 minuten langzamer dan vorig jaar.

De overgang naar het lopen was ook niet echt hoopgevend. Toch vond ik dat ik in ieder geval kon proberen sneller te lopen dan vorig jaar. Hoewel het lichaam hevig protesteerde, konden de benen een redelijk tempo aanhouden. Maar lekker heb ik geen moment gelopen. Haalde er nog een paar in, maar werd ook ingehaald. Aanklampen was er niet bij. M’n rechterbeen was weer helemaal verkrampt. Ik dacht tijdens de 3e ronde wat te herstellen, maar de laatste ronde strafte dat genadeloos af. 200 meter voor het einde hoor ik ook nog de politiemotor, die voor de eerste dame reed, aankomen. Tja, dat wou ik me dan toch ook niet laten gebeuren. Sorry, zal wel iets mannelijks zijn... Dus er nog maar een ‘sprintje’uitgeperst. Uiteindelijk een paar tellen sneller gelopen dan vorig jaar . Maar totaal 6 minuten langzamer. En met de 21e plaats natuurlijk ver van m’n doel.

Toch zal het uiteindelijk nuttig zijn geweest. Ik heb weer een triathlon gedaan. Ik heb wat kunnen testen met de voeding. Ben zeer tevreden met hoe de fiets nu is. Lichtere loopschoenen zijn niets voor mij op langere afstanden. Het tri-fiets shirtje is niet fijn om in te lopen. Maar misschien nog wel het belangrijkste, ik ben nog niet in vorm! En dat hoeft/moet ook niet. Maar ik hoop/verwacht wel dat deze wedstrijd er voor kan zorgen dat ik dat over 5 weken wel ben!